شانه در میان موهای دخترم بالا و پایین می رفت و موج رقصان موهایش در هوا می تابید.

دخترم ناز می کرد و می گفت:

_ موهایم را آهسته تر شانه بزن و بعد برایم بباف . بوسه ای بر پیچ و شکن موهایش کردم و گفتم:

 چشم هرچی تو بگویی.

آهسته تر شانه می کشیدم و در فکر بودم که رقیه برای پدر و عمو چه نازهایی که نمی کرده و نازدانه خیمه امام بعداز غروب عاشورا چه حال و روزی داشته.

تصورم را با خیال همراه کردم و آشفتگی دل و دیده و موهایش را می دیدم اما چه سود و چه حاصل؟ 

قدم به قدم همراهش تا سرزمین شام روان شدم و همان جا در میان خرابه بیتوته کردم و خون می گریستم, ازغریبی و مظلومانه بودن.

اگر زبان شامیان غیر از زبان عرب بود که التماس های دختران را نمی فهمیدند؟

 اگر دین شامیان غیر از اسلام بود که بر قبله اسیران  می خندیدند؟ 

آری, شاید زبانشان فقط به شایعه و دروغ معنا شده بود و قبله شان به خود خواهی و نادانی چرخیده, که در کوچه های شام تنهایی و غربت جای گرفته و اشک و حزن بر در و دیوارش نشسته.

تصور این که دختر، غم بر چهره ببیند برای پدر و مادر سخت و غیرقابل تصور است; پس حتما فراتر از غم و اندوه دختر و عزیزتر از دختر برای پدر بوده که زنان و کودکانش را فدای آن کرده.

به کنار دختر برگشتم؛ درحالی که امان چشمانم از اشک بریده شده بود.

عجبا بر حال زینب کبری(س) و امام سجاد( ع).

من در کربلا و در کنار مردان و زنان تاریخ ساز نبودم اما چشم و دلم با شانه کردن موهای دختر سه ساله ام به تلاطم افتاد و آنان که حضور داشته اند چگونه تحمل و باور بر حادثه بزرگ داشته اند؟

موضوعات: نویسنده: فریبا حقیقی  لینک ثابت



[جمعه 1397-07-06] [ 09:50:00 ق.ظ ]