وقتی می بخشی حال دلت می شود نهایت خوبی و سرخوشی.

آنجاست که قد می کشی و نهال امید در دلت جوانه می زند و به گل می نشاند لب هایت را.

آنگاه که می بخشی و ته مانده چرک را با سرفه های از سر خنده می کنی و بیرون می ریزی، خنکای نفس های دم و بازدم بر دهانت می نشیند.

طعم دلچسب شیرینش مانند لیسیدن انگشتان آغشته به عسل، دلنشین و جان فزا می شود.

پیچش ابرها و نوای باران برایت زنده ترین موسیقی عالم را می نوازد.

ببخش گاهی و دل ببند به نگاهی، و بنوش جامی از می الهی، و خرسند باش به لبخندی نامتناهی.

 

موضوعات: نویسنده: فریبا حقیقی  لینک ثابت



[دوشنبه 1396-12-14] [ 06:07:00 ق.ظ ]